Finanziamenti, posizionamento e prospettive di ricerca sull’area MENA (May, 2022)

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Lessons from the Middle East for Ukraine’s Refugee Crisis (April, 2022)

https://english.alaraby.co.uk/analysis/lessons-ukraines-refugee-crisis-middle-east

In-depth

6 min read

Estella Carpi

28 April, 2022

In-depth: As millions of Ukrainian refugees flee to host cities in neighbouring Poland, reassessing the experience of Syrian refugees in the Middle East can provide vital lessons for sustainable resettlement.

In the two months since Russia launched its invasion of Ukraine, more than two million refugees – mostly women and children – have crossed over the border from Ukraine into Poland.

These people have sought out shelter in border towns, including Przemysl and Medyka, as well as in the main Polish cities, namely Warsaw and Krakow.

When large-scale military attacks on civilians and civilian infrastructure occur, they inevitably result in a rapid exodus of people fleeing into cities and towns in neighbouring countries. In response, the general public promptly praises these refuge destinations for their unconditional hospitality.  

But after absorbing millions of Ukrainian refugees, Polish mayors are now warning that their cities are over capacity as municipal infrastructures are under strain and any sort of shelters, such as gyms, theatres, and local houses, have become overcrowded.

As a result, the media narrative turns to one of ‘saturation’ and of host cities “reaching capacity”.  

Here, lessons can be learned by drawing on the case of Middle Eastern cities that received large numbers of Syrian refugees in the wake of Syria’s civil war. There are two important lessons to embrace: firstly, how the ‘hospitality’ and ‘reaching capacity’ discourse may prevent us from understanding the capacity of cities from a historical perspective.

“Lessons can be learned by drawing on the case of Middle Eastern cities that received large numbers of Syrian refugees in the wake of Syria’s civil war”

Second, the tensions in collaboration between urban and humanitarian actors in crisis-affected contexts often cause resource wastage and political power deadlocks, and cooperation between the two still needs to be strengthened.

The infrastructural pressure that cities experience when receiving new residents cannot be denied. However, there is a problem with the idea of cities reaching capacity: it assumes that cities were doing just fine before refugees arrived.

In the Middle Eastern context, which has a long history of people fleeing conflict – from Palestine, Iraq and Syria, among others – the arrival of refugees is blamed for weakening local infrastructures and depleting resources while, in reality, the pressure from an influx of refugees simply exposes the current status of a city’s capacities and the type of governance in place. 

In reality, especially given the dynamism of the job market, cities are constantly evolving to accommodate people, among whom some are refugees.

If we consider that there are an estimated  84 million displaced people across the world, the fact that refugees tend to permanently relocate to cities is a part of normality; yet, the discourse of hospitality and capacity implicitly keeps refugees as permanent ‘guests‘. 

For example, Turkey has received nearly 3.8 million Syrian refugees since the conflict started in 2011. Due to such large numbers, the country’s refugee hospitality was largely praised, like in today’s Poland.

However, academic studies have shown how the hospitality of the recent past can give way to today’s legitimation of refugee return programmes, which are borderline deportations.

Such ‘invitations’ to return to Syria are justified by the discourse that perpetually keeps Syrians in Turkey as ‘old guests’ after more than a 10-year long displacement.

In this vein, the ‘reaching capacity’ mantra makes such host cities look like they were all functioning perfectly before refugees arrived, and that the return of refugees to their country of origin is the only requirement to rescue urban infrastructure, local labour, and resources.  

Lessons for Ukraine's refugee crisis from the Middle EastUkrainian refugees rest in a temporary shelter at a gym of a primary school in Przemysl, near the Polish-Ukrainian border on 12 March 2022. [Getty]

With many media outlets depicting war refugees from Ukraine as hordes of people who literally ”overwhelm” cities, crisis functions as a litmus test for the city’s normal capacities as well as its malfunctions.

The hospitality rhetoric presently used to comment on Polish cities echoes the wider public’s praise of local hospitality in reference to Syrian refugees, but the responsibility of refugee reception, sufficient welfare provision, and infrastructural support in the countries receiving refugees from Syria was not equally shared by European countries. 

Today we are provided with an image of well-received Ukrainians, while tomorrow they will be said to endanger local labour and resources in their host countries. By doing so, such accounts overshadow the (sometimes longstanding) presence of Ukrainian labourers and their past contribution to national welfare in such countries.

Future social relationships between new and old refugees and migrants and locals never come out of the blue, but rather they are built on long-standing dynamics and socioeconomic factors. The media representation of a massive exodus of Ukrainians into other countries in Europe can thus engender the misconception that there is no social and economic continuity to learn from. 

“Academic studies have shown how the hospitality of the recent past can give way to today’s legitimation of refugee return programmes, which are borderline deportations”

Over the last two decades, with the increasing number of refugees in urban areas, international humanitarian actors, who generally come to provide assistance in the spaces where most refugees reside, have largely been working in cities. This means they have to learn how to work in closer cooperation with urban actors (e.g. mayors, schools, and hospitals) and other local aid providers in host cities.

Moreover, foreign interventions typically bringing in resources and support can alter the urban fabric as well as local relationships. Therefore, international humanitarian actors also need to learn about the social relationships at play in the host city, including its infrastructure or pre-existing services and systems, urban governance, and welfare, as well as informal and community-based networks.

As transient actors, they also need to build their own relationships with the population at large and gain local trust. 

Despite the increasing importance of the urban-humanitarian nexus, research on Syrian displacement suggests that humanitarian agencies often arrive too late to recognise local authorities and integrate urban infrastructure into humanitarian programming when intervening in host cities.

In other words, rather than burdening responsibilities on ‘local knowledge’, it is fundamental that international humanitarian actors enlarge their own knowledge of local urban life. This enables them to understand what form of support may be more viable in the long run. 

In the countries that received large numbers of refugees from Syria, the humanitarian system initially acted with a traditional, short-term, and urgent action-oriented focus. Indeed, foreign assistance providers who came to assist Syrian refugees in Lebanon tended to neglect municipal and regional governors, as well as informal providers, who were all able to face emergency crises to different extents.

In the Lebanese context, aid agencies resorted to urban authorities to guarantee their own local legitimacy and to build quicker access to people in need, rather than developing a fine-grained knowledge of the local context.

“The management of Syrian displacement in Middle Eastern cities is a key example of the missed opportunities between urban actors, local service providers, and foreign humanitarian actors”

A deeper mutual understanding between urban and humanitarian actors and their respective approaches to crises have often proved to be lacking, thus losing the opportunity to complement each other.

In countries like Jordan and Lebanon, top-down humanitarian efforts, such as training urban actors and merely asking for their formal approval to operate, have been mistaken for substantive engagement.

As a result, there has been a delay in the meaningful and consistent collaboration between urban and humanitarian systems. More meaningful and grassroots knowledge exchanges could eventually engender more synergy in aid provision. 

In this respect, the management of Syrian displacement in Middle Eastern cities is a key example of the missed opportunities between urban actors, local service providers, and foreign humanitarian actors.

What has happened in the countries neighbouring Syria over the last decade therefore provides many lessons for Polish cities today.

Learning from the survival and reception mechanisms in place at a local and national level is key to the sustainability of host cities in the future.

Estella Carpi is a lecturer of Humanitarian Studies in the Institute of Risk and Disaster Reduction at University College London. 

Follow her on Twitter: @estycrp

Categories: Jordan, Lebanon, Middle East, Poland, Turkey, Ukraine | Leave a comment

Recording of ‘The Elephant in the Room’. Le relazioni personali e professionali nel mestiere della ricerca (SeSamo, 2022)

You can access the recording of the April 5, 2022 webinar I have moderated and organised here:

https://unito.webex.com/recordingservice/sites/unito/recording/bb937dea9720103aafdc00505681283b/playback

Thanks to Dr Sara Fregonese, Dr Paola Rivetti, and Dr Andrea Teti for their contributions, and to SeSamo for hosting us!

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Slavery, lived realities, and the decolonisation of forced migration histories: An interview with Dr Portia Owusu

My conversation with Dr Portia Owusu can now be accessed in Migration Studies.

In the framework of the ‘Southern Responses to Displacement’ project (based at UCL), I’ve interviewed Dr Portia Owusu from Texas A&M to discuss slavery in Black-American literature, the (abused) decolonial discourse in the academic Anglosphere, and “non-normative” forms of forced migration. Today our conversation is available in open access in the Migration Studies journal.

To access the full article:

https://academic.oup.com/migration/advance-article/doi/10.1093/migration/mnac009/6543576?guestAccessKey=43c9c221-76d6-4603-b983-69687d35d67d

Abstract

Academic institutions in the global North have historically claimed leadership in the production of high-quality scholarship. As such, it is their work that often informs pedagogical materials in secondary and tertiary education worldwide. This dominance has serious cultural impacts. At the very least, it positions Western academics as ‘custodians’ of knowledge with the ability to influence what is taught and how it is taught. Within this framework, learning is politicised, and the teaching of subjects such as history, becomes a space of contention. These issues touch on the aim of the Southern Responses to Displacement from Syria (SRD) project, financed by the European Research Council (grant agreement no. 715582) and led by Professor Elena Fiddian-Qasmiyeh in the Migration Research Unit at University College London. In particular, it aligns with the project’s goal to explore a multi-directional approach to knowledge production and to centralise the experience of displaced peoples and actors from the global South in scholarship. The Research Associate Dr Estella Carpi discussed slavery as an ignored form of forced migration with Dr Portia Owusu, Assistant Professor of English Literature at Texas A&M. The SRD team’s conversation with Dr Owusu, indeed, endeavours to rethink mainstream forced migration studies and rather engages with neglected—and, at times, silenced—epistemologies of forced migration.

Categories: Africa, Middle East, migration, United States | Tags: , , , | Leave a comment

Suriye: Devlet ve devrimin gündeliklik karşılaşması

İnsanların yaptıklarının nedenlerine dair anlattığı kimi hikayeler, devletle pasif uzlaşmaya dair ortak duyguları ima eder ve devletin sosyal ve politik mimarisinden maddi kopuşu daha da zorlaştırır.

Görsel: Edel Rodriguez
Görsel: Edel Rodriguez

Bu yazı, özel-kamu, devlet-toplum, itaat-direniş arasındaki belirsiz sınırları ön plana çıkaran literatür üzerinden, Suriye’deki güncel çekişmelerin katmanlı süreçlerini anlamaya çalışıyor. Bu noktada, devlet stratejileri ile gündelik hayatın mahremiyeti arasında bağlantılar kurarak, sıradan vatandaşların hayatta kalmak, ulusal aidiyet duygularını korumak ve “aynı anda hem yurtsever, hem isyancı” olmak için mücadele ederken, devletle ilişkilerini sürekli olarak müzakere ettikleri zemini tanımlamaya girişiyor.

“Devletsiz olmaya karar verirsem, insan olmaktan çıkarım”

Suriye devletinin fiilen (de facto) ayakta kalması, Esad hükümetinin ahlaki tanınmasının bir sonucu değildi. Bunun ampirik kanıtı, Lübnan’da görüştüğümüz ve ağırlıklı olarak siyasi muhalefetin hakim olduğu bölgelerden gelen Suriyeli mültecilerdi. İki yıl boyunca görüştüğümüz bu mülteciler, Suriye hükümetinin dış güçlerin diplomatik eylemlerinden meşruiyet devşirdiğini öne sürüyorlardı. Böyle olmakla birlikte, aşağıdaki ifadelerinden de anlaşılacağı gibi bu kişiler, yaşam olanaklarını ve mesleki kazanımlarını koruma çabalarıyla ve hükümete nefretlerine rağmen yasal vatandaş olarak kalma arzularıyla devletin bekasını dile getirdiler.

Daraya’dan Dima, Suriye hükümetindeki işini bırakamadığını aktararak, “…çünkü çocuğumu büyütmek için tek gelir kaynağım bu ve bir kere işsiz kalırsam, umutsuz ve geleceksiz olurum. Gerçekleştirmem gereken bir hayalim ya da ulaşacağım bir hedefim olmayacak. Devletsiz olmaya karar verirsem, insan olmaktan çıkarım” diyor. Dima, burada devletin sadece toprağı değil, yaşamların biyolojisini de kontrol etme potansiyeline işaret ediyor. Başka bir deyişle, kendilerini devletten dışlayan sivil itaatsizlik yoluyla egemenliğine ve otoritesine karşı çıkanlar bile, toprak yönetimi ve siyasi iktidarda devlet ortodoksluğuyla karmaşık bir şekilde ilişkileniyor. Suriye muhalefetinin şimdi Lübnan’a yerleşen Afamia’lı siyasi bir üyesi “Kardeşimin aksine, ailemi görmek için istediğim zaman Suriye’ye girmeme izin verilecek” diyor. Bu ifadesi, devlete karşı siyasi bir duruş sergilerken, istenmeyen bir vatandaş olarak sınıflandırılmadığı için bir parça gurura tutunduğunu gösteriyor.

İnsanların yaptıklarını neden yaptıklarına dair anlattıkları hikayeler -zaman zaman- kişinin devletle pasif uzlaşmasına dair ortak duyguları ima eder ve devletin sosyal ve politik mimarisinden maddi olarak kopuşu daha da zorlaştırır. Vatandaşların hayatlarını kurumsallaşmış olarak düşünme konusundaki ısrarlı “arzuları”, iktidardakilerin tahakkümüne veya onlardan ayrılmaya ilişkin basit yorumlara karşı ağır basıyor. Dahası, görüşmecilerin yukarıdaki ifadeleri, Suriye’de devam eden kaos ve irrasyonel şiddete rağmen devletin nasıl hala rasyonaliteyi temsil ettiği ve vatandaşlar tarafından fetişleştirildiğini gösteriyor.

Oldukça geniş ve farklı motivasyonlara sahip muhalefeti tetikleyen ve büyük ölçüde Suriye hükümetinin neden olduğu mevcut zorluklar, kişisel deneyimlerde düzen ve uyum için bir özlem üretme eğilimindedir. Ancak, kimi vatandaşlar için ise devletle ilgili karar verme daha kolaydı. Örneğin Haldiyye’den (Humus) A., devletle ilişkilere karşı tavizsiz bir tavır sergiliyor. Askerlik görevinin feshi için Esad rejimi birliklerine ödeme yapmayı reddetmiş (toplam 5 bin ABD Doları): “Şaka mı yapıyorsun! Gerçekten isteseydim burada, Beyrut’ta bunu ödeyebilecek kadar kazanabilirdim, ama… asla. Mart 2011’de Humus sokaklarında protesto gösterisi yaparken beni öldürmek üzere olan devlet ordusunun mali kaynaklarını beslemeyeceğim.”

Esad rejiminin bakış açısına göre, vatandaşlar ve hükümet arasındaki iş imkanları, kişisel iyilikler gibi ilişkiler, mevcut yönetim sistemi içinde yaşama isteğinin olumlu kanıtıdır. Buradan bakıldığında, devletin bekası kasıtlı ve açık bir tanımlama eyleminin ürünü olmaya devam etmektedir. Bununla birlikte, konuştuğumuz Suriyeli muhaliflere göre, insanların devlet kurumlarını reddetme konusundaki isteksizliği, devlet otoritesinin gönüllü olarak tanınması anlamına gelmiyor. Görüştüğümüz kişiler, örneğin ayrımcı idari uygulamalarla vatandaşlarını kenarda tutan devletin, halktan kopuk egemenliğine sürekli vurgu yaptılar. İnsanların davranışları, aktif siyasi iradeye veya devlete sağlam bir sadakat anlamına gelmiyor. Dolayısıyla, görüşmecilerin bu çelişkiler karşısındaki motivasyonu, alternatif bir yaşam sürmenin imkansızlığıydı.

Özetle, sıradan vatandaşlar kriz anında gündelik normalliği yeniden inşa etmekten başka bir alternatif görmediler. Bu bağlamda, yurtdışında yaşayan Suriyeli bir akademisyen, vatandaşların birçok yönden merkezi devletin meşruiyetini beslediğini savunuyor: “Günün sonunda, tanıdığım bazı Suriyeli muhalifler devlet işlerindeki pozisyonlarını terk etmemişken, devrimin neden tam olarak başlamadığını anlayabiliyorum.” Gerçekten de, böylesine yaygın bir otoriter ortamda, devletteki pozisyonlarından ayrılmak, kolektif bir karaktere bürünen muhalif bir protesto eylemi olurdu. Görüşmelerimizde devrimcilerin bazı yabancı destekçileri de benzer şekilde devletle ilişkilerini kesememiş Suriyelilere sitem ettiler. Foucaultcu baskı siyaseti, Suriye devleti ile Suriye vatandaşları arasındaki bu anlaşılması zor ve dolambaçlı ilişkiyi açıklıyor: İnsanlar reddediyor, ancak paradoksal bir şekilde günlük yaşamlarının yapılarında devlet otoritesinin kötüye kullanımını yeniden üretiyor ve büyütüyorlar.

Merkezi otorite ile kesilemeyen ilişkiler

Suriye birlikleri 2012-2013 yılları arasında Suriye’deki Kürt bölgelerin çoğundan çekilirken, bu bölgelerdeki devlet çalışanları Şam’dan maaş almaya devam etti. Bu sadece bir “Kürt istisnası” değildi; “İslam Devleti” halifeliğinin gelecekteki başkenti Rakka da dahil olmak üzere diğer bazı bölgeler merkezi otorite ile ilişkileri sürdürdü; böylece öğretmenler, Suriye Telekom personeli ve diğer kalifiye çalışanlar hükümetin maaş bordrosunda yer almaya devam etti.

Serêkanî’de (Haseke) Suriyeli bir Telekom çalışanı olan Rakan’ın durumu örnek teşkil ediyor. Yekitî Partisi üyesi olmasına ve 2011’den beri hükümet karşıtı gösterilere aktif olarak katılmasına rağmen, 2014 yılına kadar devlete ait şirkette çalışmaya devam etti. Malum kritik ekonomik durumda Rakan işi bırakmayı göze alamazdı zira üç çocuğunu büyütmesi bu işe bağlıydı. Suriye istihbaratı, Batılı bir gazeteciyi ağırladığı bilgisine binaen Rakan’ı çağırdı. Rakan etik bir ikilemle karşı karşıya kaldı: Çağrılarına cevap vermek, böylece olası bir tutuklama ile karşı karşıya kalmak ya da işini kaybetme riskiyle onları görmezden gelmek. Bu ikilemi çözmesi için Batılı gazeteciden (bu makalenin ortak yazarlarından biri), Kamışlı’da PYD’nin (Partiya Yekîtiya Demokrat) üst düzey bir yetkilisiyle görüşüp, sahadaki Suriye devlet yetkililerinden arabuluculuk talep etmesi istendi. Ancak, PYD yetkilisi, kendisinin de potansiyel bir tutuklamaya maruz kalacağı ve merkezi devlet aygıtı üzerinde hiçbir etkiye sahip olmadığı için yapılacak bir şey olmadığı yanıtını verdi. Rakan sonunda 2014’te, Türkiye’ye göç etmeye karar verdikten sonra işini bıraktı. Bu durum, PYD yetkilisinin Rakan’ı koruma veya ona alternatif bir iş sağlama araçlarından nasıl yoksun olduğunu gösteriyor. Kürtlerin bölgeyi ele geçirmesi Esad rejiminin idari egemenliğini tam olarak aşındırmadı. Devlet, vatandaşların geçimlerini sürdürme ve kişisel güvenliklerini sağlama yeteneklerini etkilemeye devam etti. Rakan, merkezi hükümete ekonomik olarak bağımlı olmaktan ve dolayısıyla onun baskıcı kurumlarına tabi olmaktan ancak “özgürleşmiş” Rojava’dan ayrıldığında vazgeçti.

2012 ve 2013 yılları arasında Suriye birliklerinin Kürt bölgelerinden çekilmesinden bu yana, PYD kademeli olarak merkezi hükümeti asli işveren yerine koyarak, krizden sonra ortaya çıkan kitlesel göçü azaltmaya çalıştı. Kürt partisi bir yandan yerel yönetimi birçok yönden başarıyla ortaya koymuş durumda. Ancak PYD, fiili devlet olduğu topraklarda Suriye devletinin asli işveren olarak resmi rolünün yerini tam olarak alamadı. Merkezi otorite, refah sağlayan devlet gibi davranmaya devam etti. 

Baasçı eğitime mecburiyet

Suriye güvenlik teşkilatlarının şiddeti ile karşılaşan ve daha sonra devlet kurumlarında çalışmaya zorlanan vatandaşların deneyimi, Suriye devletinin nasıl işlediğini ve vatandaşlarının gündelik hayatını nasıl düzenlediğini de gösteriyor. 31 yaşındaki Tawfiq’in hikayesi bu sürece örnektir. Şam’daki “Mazen Darwish Suriye Medya ve İfade Özgürlüğü Merkezi”nin aktif bir üyesi olan Tawfiq, Suriye güvenlik kurumlarında gözaltı ve işkenceye maruz kaldı. 2013 yılında memleketi Malakîya’ya döndü. Arapça ve geçmişten farklı olarak şimdi Suriye resmi okullarında izin verilen Kurmancî dilini öğretmeye hak kazanmasına rağmen, iş bulmakta zorlandı. Başka seçeneği kalmayınca Şam’a gitti ve ulusal üniversitelerde iş aradı. Eğitim Suriyeliler için, düşmanı olsalar bile, Esad rejiminin gücünü gösteren günlük yaşamın bir diğer iş kolunu oluşturuyor.

Ayrıca, çok sayıda üniversite öğrencisi, çatışmalar nedeniyle ara verdikleri derslerine dönmek istediklerinde, devlet eğitim sistemine alternatiflerin yokluğunda, ya Baasçı eğitime geri dönmek ya da mümkün olduğunda denizaşırı göç etmek zorunda kaldılar. 21 yaşındaki bir kimya öğrencisi olan Şeyhmus, savaştan önce kaydolduğu üniversitenin bulunduğu devlet kontrolündeki Lazkiye’de durumun düzeleceğini umarak bir yıl boyunca Derbasîye’de kaldı. Sonunda 2013’ün sonlarında Lazkiye’deki eğitimine devam etmeye karar verdi. “Amuda’da ailemin evinde mahsur kalmak ya da Suriyelilerin ayrımcılığa uğradığı çok daha muhafazakar bir toplum gibi görünen Irak Kürdistanı’na göç etmek istemiyorum” diyen Şeyhmus, nihayetinde Baasçı siyasi doktrinle desteklenen tipik bir eğitim deneyimi edinmiş oldu. Amuda sakinlerinin çoğu gibi, Şeyhmus da 2011 ve 2012’de hükümet karşıtı gösterilere katıldı. Rejim karşıtı olmasına rağmen, yine de bir devlet kurumunda eğitimine öncelik verdi. PYD’nin bağımsız eğitim sağlamak için devlet kurma çabalarında yeterli güce kavuşmasını bekleyemezdi. Bu yazının yazıldığı sırada, Kürt yetkililer yerel nüfus için eğitim kurumları kurmuş değildi hala. Doğrusu, lise sınavları hali hazırda Kamışlı’da yapılıyor ve bu da merkezi devletin öğrencilerin resmi sonuçlarının onaylanması konusundaki münhasır yetkisinin pratikte tanınmasına yol açıyor.

Diğer taraftan, Kendilerini Esad rejiminin siyasi muhalifleri olarak tanımlayan bir grup muhatabımız, halk direnişinin amaçlarını devlet içinden değil dışından devşirdiğini savunuyor. Devlete karşı direniş, devletin kendisinin yaydığı yapısal etki altında, devlet tarafından oluşturulan ahlaki evren ve toplumsal süreçler içinde büyüdü. Bu nedenle görüşülen birçok kişi, devleti Suriye toplumundan açıkça ayrılmış, kendi başına ayakta duran bir varlık olarak tasvir etmeyi tercih ediyor. Bu durum, Suriyelilerin mücadele teknolojilerini geliştirmede iki ana nedenden dolayı nasıl bir krizle karşı karşıya olduklarını gösteriyor: Birincisi gündelik hayatlarında, sosyal alanları üzerinde kontrol ve gözetime devam eden devlet gücünün üstesinden gelmek için mücadele ediyorlar. İkincisi, “çekişme repertuarları” hala genç olduğu için alternatif protesto biçimlerinde gezinmenin tarihsel zorluğuyla karşı karşıyalar.

Mücadele teknolojileri

Suriyeli çoğu aktivistin entelektüel anarşist lakabını taktığı aktivist Omar Aziz, 2011 yılında Şam’ın periferisindeki Barzeh ilçesinde yerel bir komite kurdu. Aziz’in düşüncesi, popüler devrimci aktivite ile insanların günlük yaşamı arasındaki sinerji eksikliğine odaklanıyor. Aziz, -“Doğu” ve “Batı” toplumlarının ötesine geçen- çağdaş protesto fenomenlerinin başarısızlıklarını belirleyerek, ortadan kalkması için mücadele edilen Suriye devletinin otoriter yapılarının içinde yerleşik kalmanın zararlarına işaret ediyor.

Suriye rejiminin Adra’daki hapishanelerinde ölen Aziz (2013), “devrim zamanı” [zaman aththawra] ve “iktidar zamanı”nı [zaman assulta] belirleme olasılığını teorileştirdi. Aziz için “devrim zamanı”, devrimin başarılı olması için insanların günlük yaşamının her alanına nüfuz etmesiydi. Kendi kendini yöneten yerel konseylerin (majalis mahalliya) kurulması, Esad aygıtına pragmatik bir alternatif doğurmak anlamına geliyordu. Bu konseyler, gıda ve malların özerk dağılımını düzenlemiş, evleri hastaneye çevirmiş ve devlet kurumlarının dışında hareket ederek sivil direnişi gerçek bir toplumsal gerçeklik haline getirmişti. Aziz ayrıca, Suriye’de tarihsel bir referansı olmadığı için, insanların varsayımsal bir devlet dışı (ve devlet karşıtı) yönetim gücünü ve temel hizmetlerin sağlanmasını benimseme konusunda isteksiz görünebileceğini de fark etti.

Yurttaşların birbirlerine güvensizlikleri, “statükoyu koruyan” bir çözümü seçmekten daha umut verici bir toplu eylem biçimi olasılığını ortadan kaldırır. İnsanların gündelik hayatlarını geçici alternatif devlet yapılarına sokmak, devletin resmi yapılarını boykot etmeyi kolaylaştırır: Örneğin, elektrik faturalarını ödemeyi reddetmek veya bir genel grev organize etmek. Hizmet sunumunu garanti edebilecek alternatif bir izleme ve koruma yapısının yokluğunda, vatandaşlar günlük yaşamda sosyal, kültürel ve politik kişiliklerini ortaya koyacak –ve hatta bazen hayatta kalmak için- başka olasılıklar tasavvur edemezler. Neticede devrim, öncelikle, sonraki geçiş aşamalarında somut değişiklikleri tetikleyecek, alternatif mekan ve alternatif zamanda işleyen bir mücadele teknolojisi gerektirir. 

Sonuç

Devlet olma hali, tartışmalı süreçlerin, arzuların, uygulamaların ve politikaların iç içe geçtiği karmaşık bir mıntıkada ağ işlevi görür. Çeşitli maddi faktörler, Suriye’de insanların yaşamlarında devlet gücünün mikro yeniden üretiminin nasıl devam ettiğini açıklıyor. Ayrıca, memurlara ödeme yapabilmesi ve kontrol ettiği alanlarda ulusal okulları ve üniversiteleri açık tutabilmesi de (böylece rejim bombardımanı dışında kalan alanlar bunlar) devletin mikro üremesine katkıda bulunuyor.

PYD’nin Suriye’nin kuzeydoğusundaki siyasi deneyiminin ortaya koyduğu gibi, müzakere eden, birbiriyle örtüşen ya da çatışan çok sayıda devletleşme durumunun ortaya çıkması karmaşık bir siyasi olgudur. Yaşanabilir, alternatif günlük formların ampirik eksikliği, devlet stratejilerinin günlük yaşamın mahrem biçimlerinde istenmeyen yeniden üretimini izah ederken; bu, muhaliflerin merkezi devletin ürettiği gündeliklik biçimlerini boykot etmede başarısızlığa yol açtı.

Sonuç olarak, PYD’nin yükselen devlet olma hali, merkezi devlet ile halk direnişinin karşılıklı koşullu pratiklerinin melez alanıdır. Suriye devleti ve rakibi (ya da zaman zaman müttefik) devletçilikler ayrı varoluşlardan ziyade siyasi süreçler olarak işlev görüyorlar. Dolayısıyla halk direnişi devletle ilgili ağlar içinde gerçekleşiyor. Devletin aczine veya bekasına uluslararası odaklanma, gündelik eylemleri ortaya çıkarmak, açıklamak ve değer biçmek konusunda başarısız olmakla kalmadı, aynı zamanda Suriye’de ve dünya çapında günlük muhalefeti uygulamak için yeni yollara ışık tutuyor.


* Bu metin, daha önce Middle East Critique dergisinde yayınlanan “Toward an Alternative ‘Time of the Revolution’? Beyond State Contestation in the struggle for a new Syrian Everyday” başlıklı makaleden Geremol için derlenmiştir.

Categories: Lebanon, Syria | 1 Comment

SOBRE AS ETNOCRACIAS DAS AJUDAS HUMANITÁRIAS NO LÍBANO

I am thrilled to announce that my first academic article in Brazilian Portuguese is out in the Revista Interdisciplinar da Mobilidade Humana. It is open access!

Ethnocracies of care and humanitarianism in Lebanon

Resumo. Neste artigo, discuto a tendência do sistema humanitário de fornecer serviços às pessoas necessitadas em áreas afetadas pela crise baseando- se na nacionalidade. Através de dados coletados em pesquisas de campo com refugiados sírios, iraquianos, sudaneses e palestinos realizadas entre os anos 2011 e 2019 no Líbanomostrarei como a hospitalidade pode ser empregada tanto como prática quanto como discurso. Neste último caso, explicarei como isso pode se transformar, de maneira problemática, em uma força de “etnização” na prestação de ajuda humanitária. Como resultado, de um uso conservador do discurso da hospitalidade, apresentarei o conceito de “humanitarismo compensatório” que atende aos habitantes locais como uma consequência da presença de refugiados. Contra esse pano de fundo, finalmente mostrarei como o sistema humanitário atual está longe de ser intergrupal, apesar de seus esforços para tornar os programas nacionalmente mistos. Na verdade, o humanitarismo simplesmente propõe programas mistos para, presumivelmente, dissipar as tensões intergrupais, revelando, portanto, uma neo-etnização das ajudas.

Palavras-chave: etnização; humanitarismo; refugiados sírios; Líbano; deslocamento.

Abstract. In this article, I discuss the tendency of the humanitarian system in areas affected by crisis to provide services to people in need on a national basis, by using Lebanon as a case study. Through the research I conducted with Syrian, Iraqi, Sudanese and Palestinian refugees between 2011 and 2019 in Lebanon, I will illustrate, first, how hospitality can be employed both as a practice and as a discourse. In the latter case, I will explain how it can problematically turn into an “ethnicization” force in humanitarian aid provision. As a result of a conservative use of the hospitality discourse, second, I will introduce the concept of “compensatory humanitarianism” that caters for the locals as a consequence of the refugee presence. Against this backdrop, I will finally show how the current humanitarian system is far from being inter-group despite its efforts to make programs nationally mixed. Indeed, it simply proposes mixed programs to presumably dissipate inter-group tensions, therefore revealing an actual neo-ethnicization of care.

Keywords: ethnicization; humanitarianism; syrian refugees; Lebanon; displacement.

Categories: Iraq, Lebanon, Palestine, Sudan, Syria | Tags: , , , , , , | Leave a comment

What Does a Humane Infrastructure for Research Look Like?

Pleased to have taken part in the 2018 workshop on humanising forced migration research, which was held at the University of Oxford. Yolanda Weima and Hanno Brankamp’s Special Issue is now published in the Refuge Journal and Open Access!

My contribution discusses the harmfulness of creating research ‘hotspots’ and the difficulty to create humane institutional environments where ethical research can survive and thrive.

Enjoy, challenge, and digest the reading!

Access it Open Access here:

https://refuge.journals.yorku.ca/index.php/refuge/article/view/40781/36658

ABSTRACT

In this intervention, I make two main suggestions to humanize refugee research. First, the tendency to select“research hot spots” as field sites—where researchers tend to approach the same interviewees and spaces—should not only be called out and avoided but battled against. Second, I suggest that refugee research shouldcollaborate directly with other studies of social, political, and economic phenomena not in an effort to makedisplacement the sine qua non for doing research but, instead, only one of the many conditions a human beingcan inhabit within receiving societies. Pursuing this aim will be easier when studies on forced migration do notbecome compartmentalized and develop in isolation from other disciplines and research groups.

KEYWORDSrefugee research; humanization; ethics; research hot spots; interdisciplinary research; migration studies

RÉSUMÉ

Dans cette intervention, je fais deux suggestions principales pour humaniser la recherche sur les réfugiés.Premièrement, la tendance à choisir des«points chauds»comme terrains de recherche – où les chercheur.esapprochentsouventlesmêmesrépondant.esetlesmêmesespaces-doitêtrenonseulementdénoncéeetévitée,maisaussicombattue. Deuxièmement, jesuggèrequelarecherchesurlesréfugiésdevraits’effectuerencollab-oration directe avec d’autres champs d’études portant sur des phénomènes sociaux, politiques et économiquesafin d’éviter de faire du déplacement la condition sine qua non de la recherche, mais plutôt l’une des nom-breuses conditions qu’un être humain peut vivre au sein des sociétés d’accueil. La poursuite de cet objectif seraplus facile si les études sur la migration forcée ne se compartimentent pas et ne se développent pas en vase clospar rapport aux autres disciplines et groupes de recherche.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

The epistemic politics of ‘northern-Led’ humanitarianism: The case of Lebanon

My new article in Area discusses “professional authority” in the humanitarian field, and proposes a peculiar politics of knowledge in the case of Lebanon.

Abstract

This article examines the epistemic politics of hegemonic humanitarianism by building on agnotology theories. I unpack the idea of ‘professional authority’ with the purpose of showing how the Global North’s humanitarian agencies thrive on both a technocratic and an unpredictability approach. This epistemic politics is used to absolve humanitarianism of its failures and blame ‘Southern’ politics and technical deficiencies in the Global South.

For the full article (Open Access):

https://rgs-ibg.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/area.12770

Categories: Lebanon, Middle East, Syria | Tags: , , , , , | Leave a comment

Educating the host: It’s not just refugees who need ‘integration’ programmes

‘Teaching local hosts the experience of war and forced displacement would help to publicly challenge hate speech and inform compassion,’ argue Southern Responses to Displacement’s researchers, Dr Estella Carpi, Amal Shaiah Istanbouli and Sara Al Helali. Drawing on research conducted during Southern Responses to Displacement’s fieldwork in Turkey, this blog notes the lack of a systematic approach to educating refugee host communities, despite evidence to suggest that it is an effective tool to reduce anti-refugee sentiment and increase understanding and empathy towards the experiences of refugees. This post presents key evidence contributing to our aims of ‘examining refugees’ experiences, perceptions and conceptualisations of Southern-led responses’ and of ‘tracing the implications of Southern-led initiatives for humanitarian theory and practice.’

If you enjoy reading this piece you can access the recommended reading list at the end of this post. 

This piece was originally published by Open Democracy here

Educating the host: It’s not just refugees who need ‘integration’ programmes. 

by Dr Estella Carpi, Amal Shaiah Istanbouli and Sara Al Helali 

All over the world ‘inclusion’ and ‘integration’ programmes for refugees affected by displacement proliferate. But they often remain ineffective in catalysing social cohesion. This is unsurprising when local hosts who receive refugees are not equally instructed and informed about including and integrating migrants.

In fact, inclusion and integration programmes – far from being radical in any way – are not merely ineffective, they are also politically conservative. This is because they fail to capture human mobility as an everlasting process that cuts across all social groups.

In the contemporary history of forced migration, most development and humanitarian programmes have revolved around assistance to refugees and asylum-seekers, emphasising their needs and rights. Civil society associations and activist groups, who, in general, overtly engage in political mobilisation, often end up adopting a similar strategy, focusing only on one side of the coin in advocacy campaigns and assistance programmes.

That being said, informal small-scale information sessions on forced migration and integration activities that require the involvement of local hosts can, at times, be found in cities and towns, but are not incorporated in official education programmes from early years. This lack of a systematic approach to ‘educating the host’ means information is not delivered cogently. Teaching empathy to those social groups who feel aloof from societal issues such as forced migration and from all of what refugee reception involves should be promoted.

Based on data we collected in Lebanon and Turkey over the past four years, as part of the Southern-led Responses to Displacement from Syria project led by Professor Elena Fiddian-Qasmiyeh at University College London, we found that many of the refugees from Syria we interviewed highlighted the need for local ‘hosts’ to learn the experience of war and forced displacement in order to understand the reasons behind their arrival and to learn how to accept and support refugee newcomers within their societies.

“In the media, the government and local municipalities should work on delivering messages that encourage local people to support Syrians or, at least, prevent them from engaging in different forms of racism. Such messages should particularly target local students,” a Syrian refugee woman we spoke to in Hatay, Turkey, explained.

Indeed, the suicide of a nine-year-old refugee student in Turkey in October 2019 as a result of extreme racism at school was reported, while local and national media were fueling waves of xenophobia across Turkey since the beginning of the Syrian humanitarian crisis.

Likewise, a large number of refugees from Syria pointed to the misleading belief that they merely constitute a burden on ‘host economies’.

A Syrian refugee man in Gaziantep, a city in Turkey, suggested that “the governments of Arab countries should contribute to educating their people so that refugees are accepted on their lands and integration is facilitated: governments must clarify that refugees do not receive aid at the expense of the host economy”.

Another contended that his cash vouchers are not a gift from host governments, and that conveying this message publicly would ease local tensions. Educating the hosts is often mentioned as an effective tool to reduce anti-refugee resentment and stimulate informed empathy within local society.

A Lebanese student in a northern Lebanese village, confirmed this: “I don’t know much about what happened in Syria in 2011. I only see lots of Syrians here. How will I learn this history if they don’t teach these things at school?” they asked.

In our interviews and experiences in Turkey and Lebanon, international NGOs were especially mentioned as holding a potentially influential role in educating the locals on what it means to actively host refugees, since some large humanitarian and development actors have the capacity to pressure the international media and, sometimes, governments.

The considerations above, coming from refugees, raise the fundamental question of what sort of venues would be safe and suitable for the endeavour of educating the host. In most cities, refugee reception is highly politicised and regularly used as a way for local power holders to create constituencies.

One question is whether human empathy can really be ‘taught’. However, even though the response to such a question is complex, accepting the status quo is not an option.

For instance, the presence of official education programmes on forced migration for the local hosts would help to publicly challenge hate speech and inform people’s compassion with legal and historical frameworks on refugee reception.

Informal activities and events are often organised in cities that receive large numbers of forced migrants, both in the Global North and the Global South.

In Europe, some cities and towns host municipality-led events or initiatives run by collectives aimed at promoting integration through cultural activities or inter-religious dialogue.

In cities like Beirut and Istanbul, film screenings and roundtable discussions on Syria have been organised widely by local activists, with the purpose of sensitising the civil society. Yet, these initiatives quite often do not manage to become visible to all social groups and, importantly, are still missing in the official discourse on forced migration.

Instead, the responsibility and capacity to integrate and be included are exclusively ascribed to the refugees themselves. Paradoxically, the members of the societies that receive refugees are officially defined as ‘hosts’ without actively hosting.

This is not to discard the importance of ‘integration’ and ‘inclusion’ in contemporary societies, but rather to advocate for the healthy coexistence and mutual knowledge between the long-standing and new members of those societies.

The international community must shift the ‘capacity to integrate’ formula from the refugees to the local ‘hosts’, and acknowledge the need for a real plan with long-term, mandatory educational programmes.

Some might see this call for educating the host as an ideological and, thus, questionable move, but the truth is that whether we want it or not, people will keep moving, and the sustainability of everyone’s welfare cannot be but a common affair.

**

*This research has been conducted in the framework of the project “Analysing South-South Humanitarian Responses to Displacement from Syria: Views from Lebanon, Jordan and Turkey,” funded by the European Research Council under the Horizon 2020 Research and Innovation agreement no. 715582.

If you enjoyed this piece you can access the recommended reading below: 

Cantor, D.J. (2021) Cooperation on refugees in Latin America and the Caribbean – The ‘Cartagena process’ and South–South approaches

Asai, N. (2019) Soka Gakkai International – Faith-Based Humanitarian Action During Large Scale Disaster

Carpi, E. (2019) Local Faith Actors in Disaster Response and Risk Reduction – ALNAP Webinar

Carpi E. (2018) ‘Southern’ and ‘Northern’ assistance provision beyond the grand narratives: Views from Lebanese and Syrian providers in Lebanon

Carpi, E.  (2018) Does Faith-Based Aid Provision Always Localise Aid?

Fiddian-Qasmiyeh, E. (2019) Looking Forward: Disasters at 40

Fiddian-Qasmiyeh, E. (2019) Exploring refugees’ conceptualisations of Southern-led humanitarianism

Fiddian-Qasmiyeh, E. (2019) Histories and spaces of Southern-led responses to displacement

Fiddian-Qasmiyeh, E. (2018) Faith-Based Humanitarianism

Fiddian-Qasmiyeh, E. (2017) Refugee-Refugee Humanitarianism

Olliff, L. (2019) Refugee diaspora humanitarianism and the value of North/South distinctions in research on responses to forced displacement.

Omata, N. (2019) South-South Cooperation in International Organizations: Its Conceptualization and Implementation within UNDP and UNHCR

Ozturk, M. (2019) Municipal-level responses to Syrian refugees in Turkey: The case of Bursa

Wagner, A. C. (2019) “There are no missionaries here!” – How a local church took the lead in the refugee response in northern Jordan

Featured image: Syrian and Turkish community members play in the park, Gaziantep, Turkey.  © Muhannad Saab, 2016

Categories: Lebanon, Syria, Turkey | Tags: , , , , , | Leave a comment

The Role of Brazil in the North and South: Discussing Refugee Reception with Dr Mirian Alves de Souza — Southern Responses to Displacement

In contrast to the ‘hyper-visibility’ of humanitarian aid designed and delivered by countries of the global North, humanitarian aid provided by countries of the Global South remains mostly unseen. In this interview, Dr Estella Carpi and Dr Mirian Alves de Souza, discuss how countries in the Global South, with a particular focus on Brazil, have […]

The Role of Brazil in the North and South: Discussing Refugee Reception with Dr Mirian Alves de Souza — Southern Responses to Displacement
Categories: Uncategorized | Leave a comment

Create a free website or blog at WordPress.com.

Düzce Umut Atölyesi

Birlikte Mücadele, Birlikte Tasarım

Diario di Siria

Blog di Asmae Dachan "Scrivere per riscoprire il valore della vita umana"

YALLA SOURIYA

Update on Syria revolution -The other side of the coin ignored by the main stream news

ZANZANAGLOB

Sguardi Globali da una Finestra di Cucina al Ticinese

invisiblearabs

Views on anthropological, social and political affairs in the Middle East

Anthrobservations

A blog about understanding humanity- by G. Marranci, PhD

Tabsir

Views on anthropological, social and political affairs in the Middle East

SiriaLibano

"... chi parte per Beirut e ha in tasca un miliardo..."

Anna Vanzan

Views on anthropological, social and political affairs in the Middle East

letturearabe di Jolanda Guardi

Ho sempre immaginato che il Paradiso fosse una sorta di biblioteca (J. L. Borges)